ขาดไข่ 2 ฟอง กับวานิลาครับ เอ็ดเวิร์ดตอบ หลังจากก้มลองมองเศษกระดาษในมือ

แล้วเขาก็ลากเก้าอี้มาปีนขึ้นไปบนตู้ หยิบส่วนที่ขาดไปมาเพิ่มเติม จากนั้น เอ็ดก็เหลือบไปเห็นรอยกำลังจับตามองดูตอนที่เขากำลังปีนลงจากเก้าอี้ พร้อมด้วยของเต็มมือ

และความโกรธก็พลุ่งพล่านขึ้น เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมองเขาด้วยสายตาขบขัน

หุบปากไปเลยนะ ผู้พัน! คุณเป็นคนมาขอความช่วยเหลือจากผมเอง ดังนั้น ถ้าจะมาปากกล้าวิจารณ์เรื่องส่วนสูงของผมละก็สาบานได้เลยว่า ผมจะ

ใจเย็น ๆ เจ้าเหล็ก ฉันยังไม่ได้ว่าอะไรเลยนะ เอาล่ะ ๆ นายเอาโหลใส่น้ำตาลลงมาด้วยรึเปล่า

เอ็ดเวิร์ดหรี่ตามองผู้พันรอย มัสแตง แล้วยื่นขวดแก้วที่เต็มไปด้วยน้ำตาลให้แทนคำตอบ

ผมล่ะสงสัยจริง ๆ ว่า ทำไมคุณถึงได้มาขอให้ผมช่วย ก็รู้อยู่หรอกนะครับว่าเป็นวันเกิดของคุณฮอว์คอายส์ แต่ทำไมถึงไม่ไปขอให้ กราเซีย หรือเซสก้าช่วย สองคนนั้นทำเค้กเก่งกว่าผมตั้งเยอะ

หยุดบ่นได้แล้วน่า เจ้าเหล็ก เรายังผสมส่วนที่เหลือไม่เสร็จเลยนะ

ก็คุณน่ะแหละ ปากมากเอง เอ็ดพึมพำ แล้วตวงน้ำตาลส่งให้กับรอย

ขอบใจ ต่อไปก็ส่งแป้งมาหน่อยสิ

เอ็ดจ้องหน้ามัสแตง พลางพึมพำอะไรสักอย่างเกี่ยวกับการต้องมาเป็นทหารเบ๊ แต่ก็หยิบถุงแป้งส่งให้รอย

เออ ว่าแต่ ร้อยโทอายุเท่าไหร่แล้วเหรอครับ เอ็ดถามอย่างสงสัย

แต่รอยกลับส่งสายตาตำหนิมาให้ นายไม่รู้เหรอว่า การถามอายุผู้หญิงเป็นเรื่องที่ไม่สุภาพ

เอ็ดเอามือกอดอกแล้วทำท่าฉุนเฉียว ก็ได้ ขอโทษครับ

รอยวางชามแป้งลง หลังจากผสมวัตถุดิบชนิดต่าง ๆ เข้าด้วยกันเสร็จ แล้วหันไปมองเอ็ดเวิร์ดที่ทำหน้าบูดบึ้งกับผลงานของเขา

ไม่เอาน่า อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ เจ้าเหล็ก ฉันดีใจนะที่นายมาช่วย

เอ็ดมองหน้ารอยด้วยความประหลาดใจ กับคำตอบของอีกฝ่าย

อะไร --- ? แต่ก่อนที่เอ็ดเวิร์ดจะได้ถามอะไร รอยก็เข้ามาประชิดตัว จนหลังของเอ็ดเวิร์ดไปติดกับโต๊ะยาว และแนบชิดกับสะโพกของรอย มืออันแข็งแกร่งวางลงบนมืออีกข้างหนึ่งของเขา

และฉันก็อยากจะแสดงความสำนึกในบุญคุณซักหน่อย เอ็ดเวิร์ด รอยพูดเสียงยานคาง น้ำเสียงโทนต่ำและมั่นคง เอ็ดรู้สึกหน้าแดงอย่างห้ามไม่ได้ เมื่อรู้สึกถึงมืออันความอ่อนโยนของอีกฝ่าย และสัมผัสอันอ่อนนุ่มของริมฝีปากบนสันกรามของเขา

มมัสแตง? เอ็ดเวิร์ดหอบหายใจอย่างตื่นตระหนก เลือดสูบฉีดไปทั่วแก้มเพราะความอาย

หืมม? รอยพึมพำ พลางถอยหลังออกมา นัยน์ตาสีเข้มนั้นมีประกายดึงดูดชวนให้เคลิ้ม และรู้สึกพร่าเลือน

เอ็ดรู้สึกเสียความเป็นตัวของตัวเองไปชั่วครู่ เมื่อได้สบตากับอีกฝ่าย แล้วเขาก็สั่นศีรษะเรียกสติ จากนั้นก็หันมาจ้องหน้าผู้พัน สายตาของเอ็ดเวิร์ดหรี่ลง และยื่นริมฝีปากล่างแสดงอาการกระเง้ากระงอด

ไอ้บ้าวิปริตเอ๊ย!

ผมคิดผิดจริง ๆ ที่มาช่วยคุณ !

รอยเฝ้ามองดูนักเล่นแร่แปรธาตุหนุ่มเดินออกจากห้องไปด้วยรอยยิ้ม แล้วยกมือขึ้นลูบแก้มที่สั่นระริกและแดงก่ำ ในใจก็นึกขอบคุณอย่างสุดซึ้ง ที่เอ็ดเวิร์ดใช้เพียงแค่แขนซ้ายอัดเขา

โอ๊ะ ใกล้ถึงเวลางานเลี้ยงแล้ว ต้องรีบทำเค้กให้เสร็จ รอยหันกลับมานวดแป้งและเทมันลงไปในกระทะ นึกขอบคุณวินรี่อยู่ครามครัน ที่อนุญาตให้เขายืม

รอยลืมเรื่องการทะเลาะระหว่างเขาและเอ็ดเวิร์ดไปชั่วครู่หนึ่ง

เตาอบ เครื่องใหม่ของเธอ♂♂♂♂♂♂♂♂♂♂♂♂♂♂♂

หลังจากพัดโหมกระหน่ำออกจากครัวของรอยมาแล้ว พายุที่ชื่อว่าเอ็ดเวิร์ดก็ตรงกลับไปที่อพาร์ทเมนท์ของเขา เพื่อแวะเอาของขวัญให้กับริซ่า แล้วกลับไปร่วมงานเลี้ยงฉลองวันเกิดที่ที่ทำงาน

ระหว่างงานเลี้ยงนั้น ถึงแม้จะไม่ได้สังเกต แต่เมื่อไรก็ตามที่หันหลังให้ เอ็ดก็จะได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักน่ารำคาญ ของบรรดาเพื่อนฝูงนักเล่นแร่แปรธาตุของเขา

เอ็ดรู้สึกอับอายไปชั่วขณะหนึ่ง จนเขาชักจะสงสัยว่ามันขำเรื่องอะไรกันนักกันหนา

ตลอดงานเลี้ยงนั้น เอ็ดก็พยายามอย่างลับ ๆ ที่จะหลบหน้าผู้พันมัสแตง เขาเดินร่อนไปทั่วงาน และหันเหความสนใจของตัวเองด้วยการสนทนากับผู้คนที่เขารู้จักทั้งหมด แต่ท้ายที่สุด เอ็ดเวิร์ดก็เริ่มเหนื่อยหน่ายกับเรื่องโจ๊กบ้านั่น ซึ่งมันเริ่มแพร่ขยายไปทั่วอย่างรวดเร็ว

หลังจากกล่าวคำว่า สุขสันต์วันเกิด กับริซ่าเรียบร้อยแล้ว เอ็ดก็หันหลังเตรียมจะกลับบ้าน

แต่ก็มีแขน ๆ หนึ่งมาวางบนบ่าเขา ซึ่งเอ็ดก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นแขนเจ้าน้องชายของเขานั่นเอง

พี่เอ็ดเวิร์ดครับ อัลกล่าวพลางดึงเสื้อเขา ผมขอคุยอะไรหน่อยนะครับ

เอ็ดหันไปอัล สิ่งที่อัลจะบอกเขามันจะเป็นเรื่องอะไรก็ตาม แต่เอ็ดเวิร์ดมั่นใจว่ามันต้องเกี่ยวข้องกับเรื่องที่ใครพากันหัวเราะเยาเขาแน่นอน

แน่นอน ว่ามาสิ อัล

เอ่อ เราไปคุยกันในที่ลับตาคนน่าจะดีกว่านะครับ พี่?

เอ็ดพยักหน้ารับอย่างงุนงง และเดินออกไปที่ทางเดิน

ตกลงมีอะไรจะบอกพี่เหรอ อัล?

เอ่อ ครับ พี่.มี.

เอ็ดเวิร์ดเลิกคิ้ว คะยั้นคะยอให้น้องชายพูดต่อ

มีอะไรล่ะอัล?

อัลขยับขาสลับข้างไปมาอย่างไม่เป็นสุข

เอ่อ พี่น่าจะไปดูเองในกระจกดีกว่านะครับ

เอ็ดเวิร์ดหรี่ตาด้วยความงุนงง แล้วก้าวเข้าไปในห้องอาบน้ำ ซึ่งมีกระจกบานเล็ก ๆ อยู่ในนั้น

อะไรเหรออัล? ไม่เห็นจะมีอะไรเลย เอ็ดเวิร์ดกล่าว และยื่นหน้าไปใกล้กระจก เพื่อสำรวจความผิดปกติใกล้ ๆ

อัลชี้ไปที่กระจกบานใหญ่ อืม.มองที่หลังพี่สิครับ

เอ็ดเอียงคอไปมองช้า ๆ สิ่งเดี่ยวที่เขาเห็นก็คือรอยนิ้วมือแป้งอันงดงาม ประทับอยู่บนสะโพกของเขาข้างละรอย

เมื่อเห็นดังนั้น เอ็ดเวิร์ดก็สะดุ้งโหยง อัลเอามือวางบนไหล่เขา พยายามห้ามให้ใจเย็นลง

เอ็ดแผดเสียงร้องลั่น มัสแตง! ระวังมือข้างนี้ไว้ให้ดีเถอะ

อัลดึงมือกลับด้วยความสงสัย คงไม่ได้หมายความว่า ผู้พันเขาจับพี่ตรงนั้นจริง ๆ หรอกนะครับ

เอ็ดเวิร์ดสะดุ้งอีกรอบ และพึมพำว่า คอยดูคราวหน้าเถอะ ไอ้ผู้พัน!

THE END

คราวหน้าว่างๆ จะหาเอ็ดอัลมามั่ง....จะได้ไม่น้อยหน้า

" ผมรักน้องครับ "

" ผมยอมทำทุกอย่าง เพื่อจะได้ร่างเดิมของน้องกลับคืนมา..."

รักสามเส้า (!!!?)

แฮ่ๆๆ พอละ ไว้เจอกันใหม่เมื่อมีอารมณ์อัพบล็อค